โทษทียังนึกชื่อเรื่องไม่ออกเลย......

ตอนที่ 1 

“ลาออก!!!!!” เสียงตะโกนด้วยความตกใจของสามแสบเพื่อนซี้ของฉันดังสนั่นโรงอาหารดีที่ตอนนี้เลิกเรียนแล้วคนจึงไม่ค่อยเยอะ

“อืม..ใช่” เสียงฉันตอบกลับไปอย่างสำนึกผิด

“เรส ทำไมแกถึงลาออก” เสียงเบสเพื่อนที่เรียบร้อยที่สุดในกลุ่มฉันถามฉันด้วยสายตาสงสัยเต็มที่

“ก็ต้องย้ายบ้าน” ฉันหันไปมองเบสแล้วตอบกลับไป

“ย้ายบ้านไปไกลเหรอถึงต้องลาออก” นี่ก็ยายจอมบ่นประจำกลุ่ม ยายแฟสตัวดีเอามือวางบนบ่าฉันแล้วจ้องฉันไม่กระพริบตาเลย

( ทำไม!!!พวกแกต้องฉันด้วยสายตาแบบนั้นด้วยง่ะ ToT )

“..........”ฉันเอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบไม่รู้จะบอกพวกมันยังไงกันดีว่าฉันต้องย้ายไปเมืองนอก ทำไงดีล่ะอีกวันเดียวฉันก็ต้องไปแล้ว ฮือๆๆ ยังไม่กล้าบอกเลยอ่ะ

“จะไม่บอกเราหรอว่าแกจะไปไหน”

“ เ..ฟ..เฟ..คือ.....”ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฟที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ฉันพูดว่าจะลาออกจากโรงเรียน แต่ฉันไม่กล้าบอกนี่นากลัวพวกแกอิจฉาฉัน555...

“พูดเดียวนี้เลย เรส” เบส  แฟส เฟ พูดขึ้นพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย

“บอกแล้วอย่าโกรธนะ” ฉันลองแกล้งถาม

“...เออ.” โอ๊ยเต็มๆหูค่ะท่านพวกมันช่างพร้องเพรียงกันจริงๆ

“คือฉันจะย้ายไปญี่ปุ่น”ฉันตอบพวกนั้นไปอย่างหวั่นๆ

“โกหก !” น่านว่าไปนั่นฉันถึงไม่บอกพวกแกไง

“จริงเฟ้ยพรุ่งนี้ฉันจะอยู่ที่นี่เป็นวันสุดท้าย”ฉันกระเด้งขึ้นมายืนเถียงกับพวกมันสามคนทันที

“จริงหรอ”

“ขนาด เฟยังไม่เชื่อเราเลยหรอเนี่ย” ฉันทำหน้างอเป็นเป็ดใส่เพื่อนซะเลย

“แล้วพรุ่งนี้จะมาเรียนรึเปล่าเรส ” ว้าวเสียงนั่นจะใครอีกล่ะก็สุดแสนดีของฉันยายเบสเพื่อนยากเป็นคนถาม

“มา..แต่คงไม่ได้มาเรียนหรอก”

“ แล้วมาทำไมวะ” ยายแฟสแขวะฉันอีกจนได้

“ ก็มาอยู่กับพวกแกเป็นวันสุดท้ายไง” ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทำไมอยู่ๆน้ำตาฉันมันถึงได้อยากออกมาเล่นนอกตานะ

“.....”

“.....”

“.......”

“ฉันกลับก่อนนะ บาย” ฉันคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วเดินจ้ำอ้าวสุดชีวิตออกจากโรงอาหารฉันไม่อยากให้เพื่อนเห็นฉันร้องไห้ ใช่ว่าฉันอยากย้ายไปซักหน่อยก็ฉันไม่มีครอบครัวที่นี่แล้วนี่นาทุกคนจากไปหมดแล้ว จะว่าโชคร้ายหรือโชคดีของฉันก็ไม่แน่ใจวันนั้นวันศุกร์ฉันทำงานที่โรงเรียนจนเย็นระหว่างทางกลับบ้านฉันเห็นผู้ชายถูกทำร้ายฉันเลยแอบดูแต่อยู่ดีไคนร้ายอีกคนที่มาจากไหนไม่รู่เอามีดมาจี้ฉันให้เดินไปรวมกับชายคนนั้น

“ แกเป็นพวกเดียวกับไอ้ผู้ชายคนนี้ใช่มั้ยนังหนู” เสียงไอ้โจรชั่วร้องถามฉัน

“ไม่ใช่”

“ปล่อยเธอไปเถอะเธอไม่เกี่ยวกับเราหรอก”เสียงชายที่ถูกทำร้ายอยู่ร้องบอกพวกโจร เสียงเขาแปลกๆพูดไม่ชัดเหมือนไม่ใช่คนไทย

“อย่าพูดมากไม่งั้นฉันฆ่าไอ้แกนี่แน่”มันชี้ไปที่ชายที่ถูกมัดนั่งอยู่ในรถขณะที่มือที่มัดถือมีดอยู่ออกห่างจากตัวฉัน มันเป็นโอกาสดีทีเดียวฉันเลยเตะเข้าที่มือของมันมีดกระเด็นไปอีกทาง พวกมันอีกคนเข้ามาจะจับฉันจึงโดนฉันเตะก้านคอ ตามด้วยการกระแทกบริเวณที่รักมันอีกหนึ่งที จนนอนไปกองกับพื้นฉันคาดว่ามันคงคอหักไปแล้ว คนที่ถือมีดตอนแรกก็คักปืนออกมาทันทีแล้วเล็งไปยังผู้ที่นั่งในรถ

“โอ๊ย!!!!”เสียงไอ้โจรร้องพลางหันปืนมาทางฉัน แน่ล่ะก็ฉันดันถอดรองเท้าผ้าใบเขวี้ยวลงกลางหัวมันพอดี

ชายคนที่ถูกทำร้ายมองซ้ายขวาแล้วหยิบท่อนไม้หักๆฟาดเข้าที่ท้ายทอยของมันก่อนที่มันจะยิงฉันไปนิดเดียว

   จากนั้นตำรวจก็มาจัดการพวกมันด้วยการกด141ฝีมือฉัน ตอนนั้นเองที่ฉันได้รู้ชายสองคนที่ฉันเข้าไปช่วยเนี่ยเป็นคนญี่ปุ่นฐานะดีซะด้วย จากนั้นพวกเขาก็พยายามทั้งยื่นข้อเสนอมากมายให้ฉันเป็นการตอบแทนที่ช้าวยชีวิตเค้าหลานต่อหลายอย่างมาก ชายแกคนนั้นส่งคนมาดูแลฉันกับพ่อที่บ้านเมื่อรู้ว่าพ่อฉันไม่ค่อยแข็งแรง จนพ่อฉันจากไปชายแกคนนั้นขอให้ฉันรับเขาเป็นพ่อบุญธรรมแล้วบอกจะพาฉันกลับไปอยู่ที่บ้านกับเขา ฉันจึงต้องย้ายบ้าน

 ในที่สุดฉันก็กลับมาถึงบ้านๆของฉันเป็นโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวแต่ตอนนี้ปิดสอนไปแล้ว

“กลับมาแล้วค่ะ” ฉันร้องบอกขณะที่เดินเข้ามาในบ้าน

“ คุณหนูครับ”

“โทยะคุง...มีไรรึค่ะ” โทยะคุงคือคนที่ฉันเข้าไปช่วยอีกคนกับพ่อบุญธรรมของฉันนั่นเอง

“ครับของทั้งหมดผมส่งไปที่ญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้วครับ”

“เหลือแคพวกเราเดินทางไปกันวันพรุ่งนี้ใช่มั้ยคะ”

“ ครับ”

“ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

“ เชิญครับ”

ฉันเดินขึ้นไปบนห้องนอนอาบน้ำ จะว่าไปโทยะเป็นคนที่น่าตาดีใช้ได้เขาเป็นคนสอนภาษาญี่ปุ่นให้กับฉันทั้งฟัง พูด อ่าน เขียน ทุกอย่างตอนนี้ฉันก็เริ่มชินกับที่ต้องพูดญี่ปุ่นแล้ว ฉันเลยสอนการป้องกันตัวให้โทยะเป็นการแลกเปลี่ยนกัน วันไหนที่ท่ายากโทยะก็จะสอยเรื่องยากๆให้ฉันเป็นการแก้แค้น ฉันรู้สึกเหมือนโทยะเป็นพี่ชายฉันเลย อ่า.....มีความคิดดีๆแล้ว....ฉันอาบน้ำเสร็จก็รีบลงมาหาโทยะทันที

“ โทยะค่ะ อยู่ไหนอ่าตอบหน่อย”

“ ครับ  ในครัวครับ”

“อยู่นี่เอง...”ฉันเดินตามเสียงของโทยะไปทันที

“ มีไรรึเปล่าครับคุณหนู ผมกำลังทำอาหารเย็น”

“มีซิ .....สำคัญด้วย”

“ครับ” โทยะวางมือจากกับข้าวแล้วล้างมือเดินมาคุยกับฉัน

“……คือ.....เอ่อ....อ่า....”

“......”

“แบบว่านะ.......”ฉันลอบมองหน้าโทยะเป็นระยะ

“ครับคุณหนู”

“เลิกเรียกเรสว่าคุณหนูได้ป่ะ”

“......”โทยะทำหน้าลำบากใจฉันจึงรีบพูดตามจุดประสงค์ทันที

“ก็ต่อไปนี้เรสให้โทยะคุงเป็นพี่ชายของเรสแทน”

“เป็นพี่ชายหรอครับ”

“อือๆๆงั้นต้องเรียกว่าเรสเฉยๆเพราะแนอายุน้อยกว่าพี่”

“ได้อยู่แล้ว....น้องสาว”โทยะเรียกฉันว่าน้องสาวอย่างสนุกๆเขาคงรึ้กดีแน่ๆเพราะโทยะเคยบอกว่าอยากมีน้องซักคนซึ่งฉันก็อยากมีพี่ชายเหมือนกัน

“พี่ชาย..ทำกับข้าวต่อเถอะน้องสาวหิวแล้ว”

“งั้นถ้าเป็นน้องสาวก็ต้องมาช่วยพี่ชายทำซิ”

“อ่า...กินไม่ห้ามบ่นนะ”

จากนั้นเราสองพี่น้องก็ทั้งทำอาหารทั้งแกล้งกันอยู่ในครัวจนเสร็จนั่นแหละ

ตอนนี้ฉันลืมเรื่องเศร้าๆไปบ้างแล้วล่ะเพราะมีพี่ชายอยู่ด้วยนี่นา กินข้าวเสร็จฉันกับพี่โทยะก็นั่งดูบอลจนหลับคาโซฟาไปตามๆกัน

ก้าบๆๆเป็ดอาบน้ำในคลองตาก็จ้องแลมอง.........เสียงโทรศัพท์ของฉันดังปลุกฉับกับพี่โทยะตื่นพร้อมๆกัน

“ฮาโหล่ ที่นี่ที่หนาย” ฉันรับโทรศัพท์ด้วยอาการของคนดูบอลดึกๆๆ

( เฮ้ย...เรสตื่นยังเนี่ย)

“ครานน่ะ”

(เฟ …….)

“เฟ มีไรอ่ะ” ฉันตื่นทันทีที่ได้ยินชื่อเพื่อนเหมือนได้ยิงชื่อยาสั่ง

( จะมาโรงเรียนป่าว)

“อืม...เด๋วนะ” ฉันบอกเฟแล้วมองไปที่นาฬิกามันบอกเวลาตี5กว่าๆ

(หลับหรอ)

“ป่าวเฟ้ย ...เออไปโรงเรียนแกโทรมาปลุกพอดีเลย”

( รีบมานะ)

“รับทราบจ้า” แล้วฉันก็วางสายไปพี่โทยะที่เดินไปล้างหน้าก็เดินเข้ามาปิดทีวี

“ยังง่วงอยู่เลย” พี่โทยะทำท่าบิดขี้เกลียด

“วันนี้เรสไปลาเพื่อนๆที่โรงเรียนแล้วจะอยู่รอพี่ชายที่โรงเรียนนะ”

“ให้พี่ไปรับกี่โมงล่ะ”

“เลิกเรียนก็ไปได้เลย”

“เครื่องออกตอน5ทุ่มครึ่ง” พี่โทยะทำท่าคิด

“ได้ป่าวคะ”

“ได้ครับ”พี่โทยะตอบพร้อมขยี้ผมฉันจากที่ยุ่งอยู่แล้วยิ่งยุ่งกว่าเดิม

ฉันเลยรีบไปอาบน้ำใส่ชุดนักเรียนพร้อมกับเอาชุดที่จะใส่ในการเดินทางใส่กระเป๋าสระพายไปโรงเรียนทันที

              โปรดติดตามตอนต่อไป.................